Welkom!!

Beste Bezoeker,

Welkom op mijn blog waar ik vanaf april 2011 over meerdere van mijn hobby's heb geblogd. In juni 2015 heb ik een nieuwe start gemaakt, vanaf nu zal mijn blog vooral over dieren gaan. Ook heb ik een Facebook pagina, Jenny's Pics waar ik foto's en filmpjes plaats.
Heeft u opmerkingen of vragen? Mail dan naar welkomoploekje16@hotmail.com. Veel plezier!

Tot ziens,
Jenny.

dinsdag 24 oktober 2017

De jongste van..

De chimpansees van Safaripark Beekse Bergen! 

En dat is het meisje Lily, op 13 juli 2015 geboren als dochter van Lenny & Wakili. Ook haar halfzus Marijke (1997) woont in dezelfde groep. Er zijn na Lily nog wel enkele geboortes geweest, maar helaas hebben die baby's het niet gered. Daardoor is Lily voorlopig echt de benjamin, de enige andere jonge chimpansee is Julian (2009). 
En Julian is Lily's grote vriend. Ze trekt heel veel naar hem toe en hij vindt dat wel wat. Zo mag ze meerijden op zijn rug en stoeien ze ook samen.
In Beekse Bergen zijn twee familiegroepen, vooraan in het park wonen Julian & Lily, middenin het park Jozi & Inosha. In dit filmpje is te zien hoe Lily bij het mannetje Daan schooit om eten ;)
De belangrijkste in het leven van Lily is toch zeker haar moeder Lenny. Een chimpansee heeft een lange kindertijd. Het eerste halfjaar klampte Lily zich aan de vacht van haar moeder vast, daarna zette ze haar eerste stapjes. Maar het merendeel van de tijd zat Lily bij haar moeder op de rug; en ook nu heeft ze daar haar veilige plekje. Tot een jaar of 7 slaapt een jonge chimpansee bij zijn moeder in het nest en eten ze samen.
Chimpansee kinderen zijn altijd actief en kunnen overal mee spelen..
Lily heeft nog een wit 'pluimpje' net boven haar billen. Zolang ze die heeft mag ze bijna alles, maar over een paar jaar zal het plukje haar langzaam verdwijnen.. En dan moet ze zich aan de regels van de groep houden. Ook al is Lily nog klein, ze is al wel een zelfstandig meisje. Ze klimt en klautert flink door zowel het binnen- als het buitenverblijf!

maandag 16 oktober 2017

Onverwacht afscheid van Jojo.

Jojo, 13/10/2017.

Ik kan het nog steeds bijna niet geloven. Geen Jojo meer.

Na een bruiloft in onze straat, zaterdagmidag, met lawaai en vuurwerk, was Jojo verdwenen. Ik ben direct gaan kijken of ik haar zag. Ze is altijd heel angstig voor onweer en vuurwerk.
Toen ze in de avond nog weg was ben ik weer gaan roepen en kijken. Gistermorgen was ze er nog niet. Weer zoeken. Toen riep mijn moeder dat ze gewond in de schuur lag. Ik ben meteen bij haar gaan zitten. Zag dat het er vreselijk uit zag. Dierenarts en dierenambulance gebeld en nog een x om alles te regelen. Ik liet haar wat kattenmelk drinken en aaide haar. Toen ik haar pakte om in de reiskist te gaan jankte ze en zag ik dat haar onderkant ook onder de etter en viezigheid zat.  Ik mocht met de koffer op schoot voorin zitten. Jojo bleef erg realexed rondkijken en meestal maakten patienten veel lawaai zei de chauffeur. Ze keek naar me. Heel trouw.
Ik ben met haar naar binnen gegaan en toen liet ze zich even horen..


Ik dacht eerst dat Jojo door het vuurwerk geraakt was. Bij de dierenarts zeiden ze dat het leek of ze door een hond was opengereten. Het zag er heel heftig uit. Jojo was kalm en ik heb haar geknuffeld toen ik hoorde dat ze in Gorinchem moest blijven. Ik zei: Dan gaat Jenny gewoon niet naar de dierentuin, jij bent belangrijker. Die trouwe en lieve ogen.. het deed zo zeer om haar zo te zien! De laatste glimp was door het raam, ik denk dat ze toen gewogen werd. Ze wilden haar zo snel mogelijk onder narcose brengen.
Eenmaal thuis werd er na een tijdje gebeld dat ze gingen beginnen met Jojo. Toen er nogmaals telefoon was, kwam het slechte nieuws. Het was nog erger dan je kon zien. Als ik miljonair had geweest hadden ze het kunnen proberen. Maar de kans was dan ook groot dat het niet zou lukken. Ik begon te huilen en koos het beste voor Jojo.. als ik kon komen mocht ik er bij zijn als ze haar spuitje kreeg. Mama is gaan vragen of een kattenliefhebster uit de buurt ons wilde rijden. Zij deed dat graag en Aline ging ook mee. Jojo lag op de operatietafel in slaap gebracht. Ze lieten zien hoe dat ze diverse verwondingen had. Een enorm gapend gat waar je tot in de buik kon kijken. Spier doorgesneden en afstervend vlees. Veel vuil in de wond. Grote kans dat ook haar organen schade hadden. Dit letsel zagen ze eigenlijk nooit en de theorie was dat Jojo onder een auto vast heeft gezeten (op het wiel?) Haar nagels waren afgesleten en aan de achterpoot er helemaal uit.. de auto is gaan rijden en Jojo is meegesleurd. Een vreselijk ongeluk voor mijn voorzichtige poes.




Jojo was veel binnen en buiten alleen vlakbij huis. Met het mooie weer had ze buiten een slaapplekje. Ze is wreed verstoord.. in paniek geraakt.. gedacht dat ze veilig was.. vast komen te zitten en overreden.. met haar laatste krachten naar huis gekomen. In de schuur gaan liggen.. zo lief... zodat ik haar kon vinden.
Ze lag daar met haar lijfje afgedekt en haar koppie was nog mooi. Geaaid. Gepraat. En gewacht. Haar hartje wilde niet opgeven. Uiteindelijk verslapte ze en wist ik.. dit is het geweest. Jojo.. mijn vriendinnetje.. wat een verlies.
Ik ben heel verdrietig.




vrijdag 13 oktober 2017

Kraambezoek bij olifantje Thabo.


Op 25 september, precies een halfjaar na de geboorte van zijn halfzus én tante Yunha, werd er weer een klein olifantje geboren in Dierenpark Amersfoort. Het lijkt eerst allemaal perfect te gaan, tot er alarm geslagen wordt: het gaat niet goed met drinken. Ik ben al onderweg naar de olifanten als ik het berichtje lees dat zij niet te zien zijn. Doordat ik steeds even check op mijn telefoon of er al nieuws is, laat ik die liggen in de trein! Als ik dat ontdek ben ik teveel van slag om nog naar andere dieren te gaan kijken en ga teleurgesteld naar huis. Gelukkig komt er aan enige spannende dagen een einde en kan ik op 6 oktober dan toch kennis gaan maken met de kleine Thabo.

Olifant Kina is een jonge moeder. Ze is zelf geboren op 10/11/2009, en dus nog geen 8 jaar. Bovendien is Kina wel 22 maanden drachtig geweest. Een olifant in de dierentuin is ongeveer 2 jaar eerder geslachtsrijp dan in het wild. De vader van zowel Yunha als Thabo is Maurice, een nog jonge bul, van 16 jaar. (In het wild krijgen ze pas met 25 jaar kansen om zich voort te planten!)

Het kleine olifantje was met recht een kleintje; zijn geboortegewicht is naar schatting 65 kilo. Moeder Kina was zelf (bij haar geboorte) ook aan de kleine kant, haar naam heeft namelijk de betekenis 'kleintje'. Op 25 september 2017 is rond half 5 in de ochtend Kina bevallen van haar eerste jong. Volgens het geboortebericht: 'een bevalling volgens het boekje' en 'het kleintje staat dapper tussen de rest van de grijze reuzen'. Al om 10.00 mag de eerste kraamvisite komen en om 13.00 zet het olifantje zijn eerste stappen in het buitenverblijf.
Onder grote belangstelling wordt bekend gemaakt door verzorger Rob dat het om een mannetje gaat. Helaas blijkt de volgende dag dat het niet goed gaat met het bulletje. "Het is de dierverzorgers opgevallen dat Kina nog erg moet wennen aan het geven van borstvoeding door onervarenheid als nieuwe moeder." De kudde heeft rust nodig en is niet zichtbaar voor publiek.

Wel is de kudde te volgen via de webcams. Ik vind het na een tijdje zo naar om te zien dat ik stop met kijken. Het is me dan ook duidelijk dat het niet voor niets is dat ik geen olifanten kon zien.

De dierverzorgers zetten (dag en nacht) alles op alles om het olifantenbulletje er door heen te slepen. Hij drinkt af en toe bij zijn oma, Indra; want Kina stuurt hem daar heen, zoals ze ook met broertje Kyan en zusje Yunha deed. Gelukkig lukt het onder intensieve begeleiding om hem ook bij zijn moeder te laten drinken. Ze hebben Kina licht verdoofd, zodat zij hem niet meer bij haar tepel wegduwde, maar wel wakker genoeg was om te zien wat er gebeurde. Verzorger Bas geeft op 28 september een update: "Het is nog steeds een zorgelijke situatie. Het kalf van Kina, Bulletje noemen we hem nu, heeft de eerste dagen gewoon minder melk gehad, dan dat nodig is."
De melk die Indra geeft, is voor een kalf van een halfjaar. Al had het olifantje volledig bij haar gaan drinken, had hij nog niet genoeg voedingsstoffen binnen gekregen. Kina's uiers stonden onder behoorlijke spanning en daardoor deed het mogelijk ook pijn als haar zoontje probeerde te drinken. Gelukkig hielp de sedatie en begon hij uit zichzelf bij haar te zogen.  "Eigenlijk stond het kalf enigszins achter in de ontwikkeling. (..) De reden dat ze binnen staan: als een olifantje naar buiten gaat, loopt het veel meer, dat kost ontzettend veel energie (en ook de lagere temperatuur) en dat heeft hij nu echt nodig."

De situatie wordt stabiel en de verzorgers slapen niet langer bij de kudde, ze houden het vanaf een afstandje in de gaten. Vrijdag 29/9 staat er in een bericht: "Het kalf krijgt voldoende kansen om te drinken en de olifantenverzorgers kunnen merken dat het bulletje aansterkt: hij gaat bijvoorbeeld al op ontdekkingsreis door de stal. De dierverzorgers zien het jong ook genoeg slapen, dat betekent dat hij een volle buik heeft." In het weekend gaat het opgroeiproces met stapjes vooruit en op maandag 2 oktober mag het bulletje even buiten op avontuur.

Zoals inmiddels traditie is wordt er ook deze keer een namenwedstrijd gehouden. Er komen zo'n 3000 inzendingen (ik stuurde Kumar, een Aziatische naam die "zoon" betekent; met de letter K van Kina en de rest van Maurice & Kuno, Aziatisch voor "dapper" in). Op dierendag volgt live de naambekendmaking; het olifantje heet Thabo. Afrikaans voor '' met vreugde", volgens de verzorgers kort en stoer en passend bij de rest van de namen. (Ik vind het wel apart dat een Aziatisch olifantje een Afrikaanse naam draagt, maar de betekenis is wel passend, althans, nu alles goed gaat.)

Alle foto's zijn gemaakt tijdens mijn kraambezoek op 6 oktober; hier ook een filmpje:
Dit is de speciale olifantenpagina van het Dierenpark.

dinsdag 3 oktober 2017

Dierendag en geen tijd voor blog!

Wel ja, voor onze katten is het wel vaker feest, maar ook op 4 oktober krijgen ze een extraatje. Dit jaar ben ik de enige die thuis is, waardoor ik het erg druk heb met het verzorgen van de katten. Daardoor lukt het me niet een uitgebreide blog te maken. Ik heb vandaag een paar kattenfilmpjes online gezet, dat is vast een troost..

Spook kijkt uit naar feestjes :)

Hoe verder?

Het blijft zo lastig. Ik weet gewoon niet hoe ik verder wil met mijn blog. Maar eigenlijk ook niet hoe ik het nou moet doen met mijn foto...