IJsbeertjes Nick & Simon.

Ze zijn ongetwijfeld inmiddels al een stuk groter geworden, maar juist als ze nog maar zo kort buiten zijn, vertederen jonge ijsbeertjes enorm! Omdat ik niet makkelijk in Dierenrijk komen kan, moet ik het voorlopig doen met het bezoek van 2 maart 2016. Gelukkig hadden we superveel geluk en zagen we zelfs de eerste kennismaking van het pluizige tweetal met water!

IJsbeer Frimas leek erg te genieten van het zonnetje. Nu heeft ze die natuurlijk ook een lange tijd moeten missen. Maanden lag ze in het kraamhol (al voor de geboorte van de jongen, die op 22 november 2015 ter wereld kwamen). Pas op 25 februari 2016 kwam ze weer buiten.

Frimas is inmiddels een ervaren moeder. Op 16 november 2012 schonk ze ook het leven aan 2 jongen. Een mannetje, Pixel, en een vrouwtje, Noordje. De laatste woont nog in Nederland, in Wildlands Adventure Zoo Emmen. Samen met nog 2 jonge ijsbeerdames, Lale en Nela.

Toen we de ijsbeertjes voor het eerst zagen waren ze zo'n 14 weken oud. Ze waren toen bijna een week buiten. Bij hun geboorte wogen ze ongeveer 400 gram; ze waren echt ontzettend klein en totaal hulpeloos. Dankzij de moedermelk groeiden ze op tot flinke pluizenbollen.

 Frimas is vermoedelijk in 2002 in de wildernis van Canada geboren. Zij en haar zusje zijn als weesbeertjes in september 2003 opgevangen. Van april 2004 tot mei 2011 heeft Frimas in de Zoo Sauvage de St-Félicien gewoond, daarna vond er een belangrijke ruil plaats.  IJsbeer Jelle (geboren in Ouwehands Dierenpark Rhenen) ging naar Canada, Frimas kwam naar Nederland. Samen met Henk, de broer van Jelle, vormt Frimas een succesvol fokstel. (Jelle en de zus van Frimas hebben geen nakomelingen gekregen; daarom is Jelle inmiddels naar een andere dierentuin vertrokken.)

Tot nu toe had ik nog geen ijsbeertweeling meegemaakt die uit 2 broertjes bestaat. In Dierenrijk wordt er voordat de jongen naar buiten gaan door de dierenarts naar het geslacht gekeken. Dat gebeurd niet in Ouwehands Dierenpark en Diergaarde Blijdorp, waardoor het vaak langer duurt voor het geslacht bekend is. Daar kijken ze naar hoe ze plassen (vaak is het ook te zien aan gedrag, na een tijdje aan verschil in formaat) en als ze voor het raam komen zwemmen kan er gekeken worden of de vermoedens juist zijn.

Op dit moment is de stand van deze winter, over de hele wereld heen: 5 vrouwtjes, 5 mannetjes, 1 nog onbekend. Er zijn meer jongen geboren die het helaas niet gered hebben. Zo hebben ook Sesi & Vicks (oude bekenden, in 2010 in Nederland geboren) voor het eerst voor nageslacht gezorgd. Het ene kleintje is doodgeboren, het andere ging dood na enkele uur.  Sesi is nog heel jong, het geeft hoop dat het in de toekomst wel gaat lukken in Mulhouse (Frankrijk).

 Alleen ijsbeertje Vicks ging destijds ook meteen te water toen ik hem voor de eerste keer zag. Waarschijnlijk heeft het met de leeftijd te maken, Vicks was ook wat ouder (geboren 6/12/2010, gezien 18/03/2011, ruim 14 weken ook). Hij werd er uitgeholpen door zijn moeder Olinka. Dit tweetal kon er makkelijk zelf in en uit omdat het ondiep is aan de rand.

Het leuke aan zo'n waterbad is natuurlijk dat de kleintjes daarna weer prachtig wit zijn. Ze spetterden er lustig op los, kijk maar.

Na een poosje in het water spelen was het tijd om weer wat vies te worden. Ook hadden de beertjes trek gekregen en gingen lekker bij moeder Frimas drinken.

Er is een namenwedstrijd gehouden voor de ijsbeertweeling en er waren ongeveer 1000 opties. En wel 8 inzendingen met dezelfde suggestie.. Nick & Simon. Ook ik denk dan meteen aan het bekende zangduo uit Volendam. Mijn eerste reactie was niet heel positief, ik had graag iets origineels en 'verfrissends' gezien.

Het (leuke) geboortekaartje van Dierenrijk.

 Dierenrijk heeft 8 gezinnen blij gemaakt met een jaarkaart. Ze hadden allemaal een andere motivatie om de namen in te sturen.  Uit de verklaring die Dierenrijk gaf op Facebook: " Uiteindelijk is er door Dierenrijk dus gekozen voor ‘Nick en Simon’. Dit vanwege het feit dat deze stoere namen goed aansluiten bij de naam van vader Henk én zeker ook de link naar één van de meest succesvolle Nederlandse zangduo’s aller tijden."

Inmiddels ben ik er aan gewend en ach, als de beestjes maar een naam hebben. Ze zijn er zeker niet minder leuk door! IJsbeertjes Nick & Simon wonen in Dierenrijk te Nuenen, een aanrader, alleen niet als je met het OV gaat. Onderstaande collage was ik nog vergeten:

Nagenieten van een bijzondere periode.

Inmiddels is het een stukje rustiger in huis, al is er nog steeds genoeg leven. Kitten Freddie (9 weken) kan heel leuk alleen spelen, maar ook met Rino (1) en mama Mowgli (bijna 2). Als afsluiting van een speciale periode wil ik nog dit logje maken.  Bobbie is op 7 april naar haar nieuwe baasje gegaan en Moppie en Bellefleur een week later. Zij hebben nu de namen Joep en Jet.  Gelukkig maken alle kittens het prima!

 Wat wel heel speciaal was is de tijd dat ik de kittens bijgevoerd heb met een flesje. Van het begin af hadden ze problemen met drinken en Mowgli had echt niet genoeg melk. Ze waren nog maar een week oud toen ik er mee begon. Soms moest ik een aantal flesjes na elkaar maken. In het begin dronken ze nog niet goed, maar toen ze groter werden ging het veel beter. Vooral Moppie kon echt heel snel de fles leeg drinken. Bobbie heeft langer dan de anderen uit de fles gedronken, zij weigerde van een bordje te eten. Gelukkig is dat vanzelf goed gekomen en al snel at ze net zo lekker als de andere 3.

 De eerstgeborene was Moppie, nu Joep genoemd. Het was echt een moppie! Moppie kwam echt voeding tekort en vanaf dat hij de fles kreeg ging hij groeien. De laatste weken was hij duidelijk de grootste. Moppie heeft heel veel met Rino gespeeld en kon flink wild zijn, maar hij zocht ook contact met meerdere gezinsleden en kroop dan op schoot.

 Vanaf haar geboorte was Bobbie een stuk kleiner dan de rest. Voor haar was het dan ook van levensbelang om voldoende te drinken. Toen ze eenmaal zelf ging eten, ging alles snel en zo was ze de eerste die naar een nieuw huis is gegaan. Het was een heerlijk poesje.

 

 Freddie en Moppie moesten in het begin veel concurreren om een plekje om te drinken. Nu is hij als enige over en mag nog steeds sabbelen bij zijn moeder. Freddie heeft wat groeiachterstand opgelopen en heeft ook echt nog wat in te halen. Hij heeft ook een week last gehad van een zeer pootje, inmiddels is het over en doet hij alles weer. Ik ben toch wel heel blij dat we hem nog hebben, lekker een kitten op schoot en kijken hoe hij speelt!

 Ze was de jongste, maar een aantal weken zelfs de zwaarste. Uiteindelijk werd ze ingehaald door Moppie, maar dat is dan ook een katertje. Wat heel leuk was aan Bellefleur is dat ze vaak een mauwtje liet horen als ze wakker werd. Bellefleur en Moppie vormden al vaak een stelletje, dus het is erg leuk dat ze samen weg konden. Nu heeft ze de naam Jet.

Met alle vier heb ik veel geknuffeld en gespeeld, ze waren echt alle vier hartveroverend. Ik wens ze het allerbeste!!

Kittens maken het goed!

Moppie.

Bobbie.

Freddie.

Bellefleur.

Op een hele bijzondere manier wisten Moppie en Bellefleur een thuis te vinden. Namelijk, via de blog over de geboorte van de kittens! En inmiddels heb ik ook iemand voor Bobbie. En Freddie?
Die blijft.... niet wat mijn bedoeling was, maar ja, het is erg moeilijk afstand doen en zeker nu het een zwart kitten betreft wat een nakomeling van Teddy is.. 'Het heeft zo moeten zijn' klonk het hier..

Even een berichtje.

Hallo,
Ik wil heel graag bloggen maar de tijd ontbreekt! De kittens hebben veel aandacht nodig en het is ook zo: nu zijn ze klein, maar dat is zo voorbij!
Dus maak ik nu mijn eerste log ooit op mijn telefoon, met slapende Moppie op schoot. Op de foto is Bobbie te zien.
Ik wil jullie goede paasdagen wensen, groetjes van Jenny.

Tot snel!

Afgelopen woensdag ben ik met mijn zusje Aline op bezoek geweest bij de ijsbeertweeling in Dierenrijk. We kregen een hele show, ze zijn echt super schattig. Helaas ben ik donderdagavond ziek geworden en voel me nu nog niet oké, dus een langere blog moet wachten.
Op Jenny's Pics zijn al wel filmpjes en foto's te vinden.

En over de kittens zou ik ook heel veel kunnen laten zien. Ik ben ze gaan bijvoeden met een flesje omdat Mowgli niet genoeg melk had en inmiddels doen ze het heel goed! Ze groeien en kunnen al lopen, een beetje stoeien en zichzelf wassen. 't zijn ook echt dotjes!
Ik loop achter met het maken van filmpjes, maar over de eerste 2 weken heb ik er wel: week 1 & week 2.

Dus, het komt nog!

Enkele plaatjes uit Ouwehands Dierenpark..

Rothschildgiraffe vrouwtje Twiga. Ze heeft inmiddels 2 jongen grootgebracht, Kito & Sudi.

En daarom noemen we het een stokstaartje!

De prachtige Afrikaanse witte leeuwin(nen).

De Chapmanzebra heeft niet alleen maar streepjes..

Het is ontzettend leuk om naar de caperiolen van de drie jonge mandrilletjes te kijken.

 IJsbeertje Akiak is een echte 'show-beer'.

 Deze berberaap zit er lekker bij.

 De lama's in vergadering.

 Kleurige gifkikkertjes.

 Orang-oetan meisje Daya hoopt eind mei alweer 4 te worden.

 Koraalduivel met spiegeling.

De gehoornde koffervis.

Welkom kittens!

Ondanks het feit dat het niet de bedoeling was dat we weer kittens zouden krijgen, neemt dat niet weg dat ze wel gewenst zijn. Buurtpoes Mowgli heeft na haar overgrootmoeder Mickie en moeder Peukie ons uitgekozen om haar kleintjes te brengen. Hoewel zij tot het eind van haar dracht nog bij haar eigen 'thuis' kwam, het daardoor spannend bleef, wat ze zou doen. Ik had er zeker vrede mee gehad als ze gewoon bij haar eigenaar haar nestje gekregen had. Maar het liep anders. In de zomer had Mowgli een slaapplekje gevonden in een doos in onze keuken. Niet zo lang geleden verlegde ze haar grenzen en kwam ook in de woonkamer. En aangezien we het niet over ons hart konden verkrijgen haar (zeker niet in deze toestand) op straat te zetten, hadden we er weer een aanloper bij.

Mowgli is op 24 april 2014 geboren, tegelijk met onze Riesje (dochter van Bells). Ze is dus nog geen 2 jaar. Vorig jaar heeft ze ook een keer een nestje gehad, maar dit ging al snel mis. Op de dag dat Mowgli naar plekjes ging zoeken en erg onrustig was hebben we haar binnen gehouden. In de middag sprong ze op mijn schoot en ging toen in de 'kraamdoos' liggen. En toen begon de bevalling. Na veel weeën werd om 16.45 een zwart met wit kitten geboren, later Moppie genoemd. De tweede kwam om 17.30 en was zwart met witte pootjes. Ze was een stuk kleiner en heeft de naam Bobbie gekregen. (Naar het hondje van oma.)

Tijdens de weeën snorde Mowgli en als ze veel pijn had bromde ze ook. Ze vond het fijn als ik mijn hand op haar buik legde. En natuurlijk heb ik haar aangemoedigd en tegen haar gepraat. Mowgli deed het meeste keurig uit zichzelf, maar ik heb alle navelstrengetjes door gescheurd. Bij enkele kittens heb ik ook de snoetjes wat schoongemaakt zodat ze beter konden ademhalen. En wat deze keer niet goed ging was het drinken. Normaal gaan kittens allereerst op zoek naar de tepels om aan een voeding te beginnen, deze keer duurde het heel lang. We hebben ze net zo vaak aangelegd tot ze eindelijk gingen sabbelen. Ik heb echt uren op de grond bij de doos gezeten, waardoor ik pijn in mijn rug kreeg. En ik durfde pas naar bed toen Mowgli weer gegeten en gedronken had..

Het derde katje werd om 20:02 geboren en is vernoemd naar Teddy, Freddie is zijn naam. Ze waren even naamloos, de volgende dag heeft mijn zus Aline de namen gegeven. Ook dit katje wilde niet drinken, na veel proberen vond hij het uiteindelijk zelf. Pas om 22:20 is het vierde kitten gekomen, Bellefleur (naar Bells). Het leek alsof deze twee katjes pikzwart waren, maar als eerste ontdekte ik witte teentjes en later bleken ze ook een heel klein wit vlekje op hun befje te hebben. Eigenlijk kun je ze alleen aan het geslacht herkennen. Het zijn 2 katertjes, Moppie & Freddie; en 2 poesjes, Bobbie & Bellefleur. Mowgli was heel dik, dus het had gekund dat ze nog meer kleintjes zou krijgen.

Mowgli was zo lief met haar kleintjes en daarom vond ik het vreselijk dat ze niet wilden drinken. Het was alsof ze helemaal geen melk had. Ik dacht al dat we de kittens zouden verliezen! Gelukkig gingen ze dus uiteindelijk wel drinken. De kittens bleven de eerste dagen erg onrustig, ze piepten veel en schopten elkaar. Het bleek dat ze maar uit 2 tepels dronken. Na een paar dagen vond Bobbie toch nog een derde plekje om te drinken. Helaas moeten Moppie en Freddie samen doen, op zich kunnen ze om de beurt, maar ze willen steeds gelijk. Dus af en toe haal ik er maar even eentje weg. Mowgli is soms erg wild met de kleintjes. Afleiding door wat met haar te spelen helpt wel, ze is opeens veel speelser, maar ja, ze ligt ook heel veel in de doos.

We hopen voor de vier kleintjes een goed baasje te vinden. Deze keer kan er echt geen blijven. Dat is zeker, want het huis is al te vol. Hopelijk vinden we een oplossing voor Mowgli. Ik wil haar best laten castreren (steriliseren, maar ook bij poezen is het castreren), net als ik met Peukie heb gedaan, maar als ze dan daarna maar weer tussen haar 2 huizen pendelt..